Miłość

Powstanie tego posta sprowokowała moja dyskusja w komentarzach z autorem tego wpisu, a w zasadzie postawione przez niego pytanie. Pozwolę sobie na wstępie je przytoczyć.

<yoozeq> Pierwsza i najważniejsza rzecz, którą musiałem zrozumieć, by w ogóle zacząć myśleć o prawdziwym pokochaniu kogokolwiek: miłość to nie jest uczucie, a zakochanie to nie jest miłość (to również było konieczne, żeby zrozumieć, co znaczy, że Bóg jest miłością).
<LiAiL> To wzbudziłeś moją ciekawość. Ja w tej chwili zaczynam dostrzegać to co powiedziałeś - “zakochanie to nie miłość”. Jak w takim razie zdefiniowałbyś słowo “miłość”? A w kontekście Boga?

Po pierwsze - nie pokuszę się o zdefiniowanie miłości ostatecznie i do końca. Podsumuję tylko to, co wiem do tej pory. A pewnie jeszcze bardzo, bardzo dużo muszę się nauczyć.

Miłość to postawa. To posiadanie siebie w dawaniu siebie. To bycie absolutnie wolnym przez to, że można (nie trzeba - miłość to nie przymus i nie uzależnienie od drugiego człowieka) oddać siebie drugiej osobie. Złożyć się w darze dla niej. A w zasadzie składać - cały czas od nowa, nie jednorazowo, ale ciągle, nawet co dnia do końca życia. I jednocześnie móc przyjąć dar, jaki daje z siebie druga osoba. A wszystko to jest świadomą decyzją wolnego i świadomego siebie człowieka, nie działaniem pod wpływem impulsu, nagłych emocji, głodu emocjonalnego, namiętności czy wewnętrznego bądź zewnętrznego przymusu.

Uczucia i emocje są przelotne - gdyby miłość była uczuciem, czy można byłoby przysiąc drugiej osobie, że będzie się ją kochać? Przysięga małżeńska przecież byłaby wtedy pustym frazesem. Nie mogę obiecać nikomu, co będę czuł. Za chwilę mogę poczuć do kogoś złość, nienawiść, żal, obrzydzenie - pod wpływem sytuacji, słów, gestów i czynów drugiej osoby czy otoczenia. Nie mam możliwości nawet przewidzenia własnych uczuć, a co dopiero składania wiążących, dalekosiężnych obietnic co do ich trwania. Mogę za to przyrzec i postanowić, że włożę wszystkie moje siły w całkowite zaakceptowanie drugiej osoby, zaufanie jej, otwarcie się na nią i przyjęcie jej taką, jaką jest. W pomoc w jej samorozwoju, wspieranie jej działań, bliskość w codzienności, radościach, smutkach. Że będę się nią opiekował, nie opuszczę jej w śmiertelnej chorobie albo rozpaczy bezpłodności ani dlatego, że spotkam kogoś piękniejszego, bogatszego, zabawniejszego, ciekawszego.

Swojej dziewczynie bardzo, bardzo długo nie mam zamiaru mówić “kocham”. Chcę powiedzieć to najpierw swoim życiem, a dopiero potem słowami.

Pytasz o Boga… Bóg jest Miłością. Miłością, która poszła za mnie na krzyż. Bogiem, który nie wahał się w osobie swego Syna poświęcić dla mnie życia. I który dał mi czerpać z tej prawdy, inspiruje mnie i wciąż daje życie. Napełnia Sobą. Nieustannie uczy otwarcia na Siebie - a przez to i na innych. Pozwala się pokochać, a przez to kochać innych. Bóg jest jedyną siłą, która może podeprzeć mnie w miłości - rozumianej nie jako uniesienie i namiętność, ale jako ciężka praca dla dobra innych, jako służba. I jako jedyny autentyczny sens mojego istnienia.

Będę szczery - nie wyobrażam sobie, żebym ze wszystkimi swoimi wadami, cechami wrodzonymi, nabytymi, bagażem doświadczeń i emocjami - był w stanie wytrwać przy jednej osobie do końca życia. I dlatego pod ołtarzem najważniejsze będą dla mnie słowa “tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący”.
Bo miłość albo jest święta albo nie ma jej wcale. A jeśli jest święta, to może być do grobowej deski albo i poza nią. I wierzę i ufam, że będzie.

Aha… nie urodziłem się z tą wiarą i wiedzą. Nie przekazali mi jej rodzice. Odkrycie tego wszystkiego, co napisałem powyżej, to lata mojego poszukiwania i odkrywania Boga. A drogę do Niego znalazłem nie gdzie indziej, jak w Kościele Katolickim. A dokładnie we wspólnocie Ruchu Światło-Życie, zwanego też Oazą.
Życzę Tobie, LiAiL, i wszystkim innym powodzenia i wytrwałości w dążeniu do Prawdy, Miłości, do Boga. I pozostaję z modlitwą.