Wielki Tydzień

Bo i dzieją się wielkie rzeczy.
Chrystus Pan ustanawia Eucharystię.
Chrystus Pan ustanawia sakrament kapłaństwa.
Chrystus Pan idzie na męczarnię Krzyża i śmierć.
Chrystus Pan oczekuje w ciszy na moment, w którym zmieni dzieje świata na zawsze.
Tak, tego świata, który w dwa tysiące lat później raczej to olewa. Raczej przyzwyczaił się kulturowo do świętowania tego wszystkiego prawie że z pominięciem istoty rzeczy, mówi na okrągło “święta”, życzy sobie zdrowych, wesołych i rzadko już zastanawia się, co celebruje.
W zeszłym roku dana mi była łaska przeżycia Triduum Paschalnego w formie rekolekcji zamkniętych na łódzkim Radogoszczu. I chyba dopiero teraz, przez okoliczności zewnętrzne oraz własną nieuwagę zmuszony do siedzenia pod cudzym dachem, spędzenia w Wielki Piątek ośmiu godzin przed komputerem i naruszenia swojego zwyczajowego postu o chlebie i niesłodzonej herbacie - dopiero teraz doceniam, jaka to była łaska. Móc zanurzyć się w całości w bogactwo tych świąt - od czwartku aż do niedzieli rano włącznie. Naprawdę przeżyć i rozważyć mękę Pańską, naprawdę milczeć przez półtorej doby, tak jak milczy się nad czyjąś śmiercią i naprawdę - z tańcem i śpiewami, przez całą noc - radować się Jego zmartwychwstaniem.
Marzy mi się choć raz w życiu to powtórzyć. A tak naprawdę - może nawet powtarzać to co roku, najlepiej z całą rodziną.
Pomarzyć dobra rzecz? Marzyć nikt mi nie zabroni. Tak samo jak skupiać się na istocie rzeczy a nie na oprawie. Tak, marzy mi się dom, w którym święta oznaczają zbliżenie się maksymalne do Boga a nie ogólny magiel…
Przeżycia tych Świąt Zmartwychwstania Pana wam wszystkim z całego serca życzę:)