International

Ten wyjazd był ważny. Na pewno. Z całej masy względów.

Jeśli chodzi o aspekty duchowe, to może nie było ich bardzo wiele, ale wspomnieć o nich warto. Wprawdzie niewykonalne było złapanie typowego rytmu oazowego (koniec końców wyjazd trwał trzy doby, z czego dwa razy po 15 godzin zajęła droga), ale już na pewno świadectwo pewnej siostry z nabożeństwa drogi krzyżowej KWC o wyzwoleniu z depresji coś istotnego wniosło. Podobnie widok tych dziesiątek albo i setek ludzi, którzy przyjeżdżają nie tylko z całych Niemiec, ale wręcz z połowy Europy, żeby tworzyć wspólnotę i być bliżej Chrystusa…
Było parę ważnych rozmów, w tym trójstronna oraz ta do czwartej rano w kaplicy, były problemy ze wstaniem, z żołądkiem, z nerwami przez ogólne zmęczenie. Był biskup, była zabawa w realizatora dźwięku (nie ma jak wychodzić trzy razy na jednej mszy regulować suwaki na konsolecie, bo rzeczonego biskupa albo słychać za słabo albo za bardzo), było pewne spotkanie niemal elitarnego grona po północy u moderatora Diakonii Ewangelizacji. I spory materiał od przemyśleń po tym wszystkim.
Trwanie w Bogu, w Chrystusie, Kościele i w charyzmacie Światło-Życie.
I jednocześnie trwanie we własnych poglądach, trzeźwość nie tylko jako abstynencja ale przede wszystkim trzeźwość myślenia. Sądów. Wierność Bogu i wynikająca z niej wierność własnemu sumieniu. Niewierzenie spiskowym teoriom dziejów.
Być kimś, będąc jednocześnie sobą.

***
Kolana? Spoko. Ramiona? Luz. Irivera? Jasne.
O serce wiadomo, że nie byłoby co pytać… :*
Nauka bycia razem, będąc osobno.
Też ważna sprawa.

***
Kilka szczegółów i drobiazgów splata mi się w głowie w jeden obraz. W który lepiej zaingerować i to zaraz.